Parvovirose wordt veroorzaakt door het hondenparvovirus (CPV-2). Er bestaan 3 subtypes: CPV-2a, -b en -c. De virale stammen in de vaccins beschermen tegen deze subtypes. Het virus veroorzaakt een hemorragische gastro-enteritis die dodelijke gevolgen heeft bij pups. Bescherming van pups tegen deze ziekte is bijgevolg onontbeerlijk. Zie ook “Essentiële vaccins van de hond”.
Op één na, bevatten de beschikbare vaccins een stam van het geattenueerde parvovirus.
Daar dit virus zeer weerstandig is, kan men het conserveren in het oplosmiddel dat gebruikt wordt om een multivalent gevriesdroogd vaccin te reconstitueren.
Eén combinatievaccin bevat naast het klassiek levend verzwakt hondenziektevirus (CDV) een recombinant, hybride parvovirus dat uit CPV-1- en CPV-2-componenten bestaat.
Na vaccinatie met sommige vaccins kan het vaccinvirus uitgescheiden worden in de ontlasting van gevaccineerde dieren of spreiden naar andere honden of katten zonder ziektetekens te veroorzaken.
Niet alle vaccins mogen toegediend worden aan drachtige teven, lees daarom telkens de bijhorende SKP/bijsluiter.
Het hondenparvovirus (CPV) behoort samen met het hondenziektevirus en het caniene adenovirus CAV-2-virus dat beschermt tegen infectieuze hepatitis, tot de zogenaamde essentiële vaccins die elke hond moet krijgen. Zie ook “Essentiële vaccins van de hond”.
Vrijwel alle pups bezitten een maternale immuniteit tegenover het parvovirus. Deze immuniteit speelt een paradoxale rol en leidt tot wat men een “immunitaire leemte” zou kunnen noemen: een periode waarin de pup niet meer beschermd wordt tegen de infectie door de maternale immuniteit terwijl deze nog steeds interfereert met de vaccinatie.
Om te vermijden dat dieren in deze periode ziek worden, worden ze al op jonge leeftijd gevaccineerd. Afhankelijk van het vaccin en de infectiedruk kan dit reeds op 4 à 6 weken, maar gebeurt dit in de regel rond 7 à 9 weken. De vaccinatie wordt daarna om de 2 à 4 weken herhaald tot een leeftijd van (naargelang het vaccin) 12 à 16 weken. De WSAVA-richtlijnen (2024) raden een laatste vaccinatie aan op de leeftijd van minstens 16 weken. Dit is de leeftijd waarop bij de meeste dieren de maternale immuniteit voldoende laag is en de vaccinatie zal leiden tot de opbouw van een beschermende immuniteit.
Het combinatievaccin met het hybride CPV-1-CPV-2-virus en CDV, ondervindt geen invloed van maternale antistoffen tegen het CPV en kan gebruikt worden in situaties met een hoog infectierisico voor het parvovirus. De pups kunnen al vanaf de leeftijd van 4 weken met dit vaccin gevaccineerd worden en zijn 3 dagen later (onset of immunity - OOI) beschermd tegen klinische verschijnselen, mortaliteit en virusuitscheiding ten gevolge van CPV.
Voor de meeste vaccins is een eerste herhalingsvaccinatie na 1 jaar aangeraden. Om een klein percentage pups dat op 16 weken onvoldoende immuniteit heeft opgebouwd na vaccinatie toch zo snel mogelijk te kunnen beschermen, raden de WSAVA-richtlijnen (2024) een herhalingsvaccinatie aan op 26 weken en dus niet op 1 jaar. Naargelang het vaccin kan vervolgens jaarlijks of driejaarlijks gevaccineerd worden tegen parvovirose.